«З усіх мастацтваў для нас самым важным з’яўляецца кіно...» — вядомае выслоўе, адно з ідэалагічных клішэ савецкага часу, дастаткова часта згадваецца і ў высокіх кабінетах, і на здымачных пляцоўках, і падчас дыскусій прафесіяналаў. Ці існуе беларускае кіно як мастацкая з’ява і феномен? Калі існуе, дык у чым яго адметнасць? Ці мае айчыннае кіно аўтарытэт у гледача? Што пераважае ў нашай кінавытворчасці — камерцыйны прадукт ці аўтарскія і фестывальныя стужкі? Ад чаго залежыць касавы поспех фільма? Адказ на гэтыя пытанні паспрабавалі знайсці ўдзельнікі «круглага стала», які наладзіў часопіс.

Загадчык кафедры графікі Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў — па пасадзе, мастак — па прызванні, філосаф — у душы, шукальнік і эксперыментатар — у тэматыцы, у стылістыцы і пластыцы, Юрый Хілько застаецца верным беларускай мастацкай традыцыі.

Міфы пра тэатральны постмадэрнізм

З неапублікаванай кнігі ўспамінаў

Гранды еўрапейскага тэатра. Рамэо Кастэлучы