![]() |
Соф’я Друкер. |
Вяртацца дадому не хацелася. І тут Яна ўспомніла, што недзе бачыла шыльду з надпісам “Музычны тэхнікум”. Прыйшла туды і хутка сдала экзамены, стала студэнткай. Педагог заўважыў у дзяўчыне прыродныя вакальныя здольнасці, і яе прымусілі выступіць на адным вучнёўскім канцэрце. Яна яскрава праспявала “Сум” Ф.Шапэна, песню Вольгі з оперы А.Даргамыжскага “Русалка”. Яе выступленне паслухаў педагог Мінскага музычнага тэхнікума, які гасцяваў у Віцебску, і, пад уражаннем ад прыгожага голасу з цудоўным тэмбрам, тут жа параіў пераехаць у Мінск, дзе тады быў таленавіты калектыў педагогаў-вакалістаў.
Так у 1925 г. Соф’я стала студэнткай Мінскага музычнага тэхнікума. Вучылася ў класе вядомага педагога, уладальніка прыгожага баса, былога саліста Вялікага тэатра ў Маскве, прафесара Васіля Цвяткова. Ён заўсёды клапаціўся аб фізічным стане галасавога апарата, індывідуальных здольнасцях кожнага студэнта. З кожным сваім вучнем прафесар працаваў сур’ёзна, карпатліва. Адразу сталі праяўляцца здольнасці будучай спявачкі, яе прыгожы голас. А праца, настойлівая, карысная, рабіла цуды. Шмат удасканальвалася, паляпшала свае здольнасці Яна і на занятках у класе Антона Баначыча — выдатнага педагога, былога саліста праслаўленага Вялікага тэатра, які гастраляваў па Еўропе, ЗША. І гэта дало цудоўны вынік. Сама ж С.Друкер вельмі сур’ёзна, крытычна ставілася да сваіх здольнасцей. Яна прымала ўдзел у студэнцкіх пастаноўках опер “Фауст” Ш.Гуно, “Русалка” А.Даргамыжскага, “Севільскі цырульнік” Дж.Расіні. Навучылася яна і акцёрскім навыкам, сцэнічнаму майстэрству. Пасля заканчэння тэхнікума працавала ў Дзяржаўнай студыі оперы і балета, стала студэнткай Белдзяржкансерваторыі.Першай яе партыяй была невялічкая роля памешчыцы Ларынай, маці Таццяны з оперы П.Чайкоўскага “Яўгеній Анегін”. Няпроста было ёй, маладой, нявопытнай артыстцы, стварыць вобраз старой жанчыны. Але яна справілася, яе дэбют атрымаў добрую ацэнку ў прэсе. Пазней яна атрымала яшчэ адну ўзроставую партыю — Домны Сабуравай з оперы М.Рымскага-Корсакава “Царская нявеста”. Памятаю яе сакавіты вобраз Яраслаўны з оперы А.Барадзіна “Князь Ігар”. Гэтую партыю артыстка выконвала цягам трыццаці гадоў, ствараючы вобраз пяшчотнай, лірычнай, любячай жонкі князя Ігара. Яе сучаснікі лічаць творчым поспехам створаную ёю партыю Лізы ў оперы П.Чайкоўскага “Пікавая дама”, у якой ярка праявіліся вакальныя і артыстычныя здольнасці спявачкі. Крытыка адзначыла прывабны вобраз Лізы, светлы і адначасова напоўнены трагічнасцю.
![]() |
С.Друкер у ролі Леаноры (опера Дж.Вердзі "Трубадур"). |
Але асабліва блізкай ёй была Тоска з аднайменнай оперы Пучыні. Артыстка стварыла вобраз валявой, тэмпераментнай жанчыны. З ёй шмат працаваў мой бацька, які быў галоўным канцэртмайстрам тэатра, — народны артыст Беларусі Сямён Талкачоў. З ёй ён і падрыхтаваў згаданыя партыі Леаноры, Тоскі, Аіды.
Поспех спадарожнічаў Соф’і Юр’еўне і ў выкананні партый з беларускіх опер. Спявачка знайшла свае фарбы, тоны і паўтоны для вобраза беларускай сялянскай дзяўчыны Марысі з оперы Яўгена Цікоцкага “Міхась Падгорны”. З гэтым вобразам перагукаецца вакальная партыя Аўгінні з оперы “У пушчах Палесся” яшчэ аднаго нашага кампазітара Анатоля Багатырова.
Гэты вобраз артыстка стварыла глыбока драматычным. Яе гераіня ў самую цяжкую хвіліну знаходзіцца побач з каханым. Абедзве оперы былі паказаны на Першай дэкадзе беларускага мастацтва ў Маскве ў 1940 г. Газета “Известия” пісала, што С.Друкер стварыла моцны, прыгожы вобраз беларускай жанчыны Аўгінні, якая скідвае ланцугі старога і ідзе да партызан.
Вялікая Айчынная застала артыстку далёка ад роднага Мінска ў адпачынку. Яе дачка і сын адпачывалі разам з домработніцай на дачы пад Мінскам і загінулі ў акупацыі. Усё жыццё яна думала аб гэтай трагедыі і разам з мужам, дырэктарам Беларускай дзяржаўнай філармоніі Рыгорам Прагіным, цяжка перажывала гэтае нясцерпнае гора. У час вайны яна некаторы час спявала ў Саратаўскай оперы. Потым ![]() |
М.Ворвулеў (Згібнеў), М.Лазараў (Стэфан), С.Друкер (Чэснікава). Опера С.Манюшкі "Страшны двор". |
У толькі што вызваленым Мінску ў памяшканні Дома афіцэраў адбылася прэм’ера новай оперы Я.Цікоцкага “Алеся” (“Дзяўчына з Палесся”) — аб беларускіх партызанах, у якой С.Друкер выступіла ў галоўнай партыі — Алесі. І ў пасляваенны час артыстка плённа, старанна працуе, стварае цікавыя оперныя вобразы, разнастайныя па характарнай значнасці, глыбіні. Гэта, напрыклад, Аксана з “Чаравічак” П.Чайкоўскага, Марта ў “Фаусце” Ш.Гуно, Чэснікава ў “Страшным двары” С.Манюшкі, Фроська ў “Марозку” М.Красева, Марыя ў “Мазепе” П.Чайкоўскага, маці Алега Кашавога Алена Мікалаеўна ў “Маладой гвардыі” Ю.Мейтуса, Астахава ў “Надзеі Дуравай” А.Багатырова і іншыя. Кожную оперную партыю яна выконвае па-свойму ярка, пранікнёна, асэнсавана, каларытна. Вельмі цікава, шчыра, сардэчна спявае партыю Наташы з оперы А.Даргамыжскага “Русалка”. А яшчэ яна выяўляе талент характарнай артысткі. Гэта і яе Адарка з оперы “Запарожац за Дунаем” С.Гулак-Арцямоўскага, выкананая спявачкай сакавіта, шчыра, з гумарам. Вельмі камічным стварае яна вобраз Мірабелы з аперэты І.Штрауса “Цыганскі барон”. Вяршыняй яе камедыйнага таленту можна назваць створаны ёю вобраз Рагнеды Янаўны з оперы Ю.Семянякі “Калючая ружа”: гэта жанчына з вузкім мяшчанскім кругаглядам, якая была вынаходлівай, непрымірымай, калі справа датычылася “сямейныхінтарэсаў”. Адной з апошніх камедыйных роляў С.Друкер быў вобраз свахі Кабато ў оперы В.Далідзе “Кето і Катэ”. На працягу ўсяго жыцця яе голас гучаў ярка, прыгожа.
Яе любоў да тэатра была настолькі моцнай, што яна згаджалася выконваць нават любыя маленькія партыі, толькі б быць у тэатры.
У канцэртах Соф’я Юр’еўна вельмі любіла выконваць рускія народныя песні, як, напрыклад, “Травушка-муравушка”, “Помню, я ещё молодушкой была”.
Дзе б яна ні выступала, заўсёды была бязмежна аддадзенай сваёй справе.
Я ўбачыла Соф’ю Юр’еўну Друкер у апошні дзень яе жыцця. Гэта было 23 красавіка 1984 г. Яна была нечым заклапочаная і не сказала, што толькі што памёр яе верны сябра і муж. У гэты ж дзень, трошкі пазней, не стала і яе самой. Абое яны пахаваны ў адной магіле на Паўночных могілках.
Вера КРОЗ(Фота з фондаў Дзяржаўнага музеягісторыі тэатральнайі музычнай культуры РБ)